NAAR PAGINA: 1 • 2 • 3 • 4 • 5 • 6 • 7 • 8 • 9 • 10 • 11 • 12

n de late jaren dertig werd het werk van de neven beïnvloed
door twee nieuwe media pulpmagazines (Red Book, Cosmopolitan,...) en de film. Hierdoor trapten ze in de val door te denken dat wat meer liefdesinteresse, een lossere constructie beide van die media kon overhalen en uiteindelijk voor hen een meer gunstige verkoop zou betekenen Dus rond 1935 lieten ze hun hoog ontwikkelde techniek varen om een meer moderne te ontwikkelen. De hield een meer individuele aanpak van de problemen in, die hen totaal in een ander licht plaatste. Weg was het symbolisme in de hoofdstukken, gedaan met diagrammen, citaten, lijst der verdachten...en ook de gepatenteerde titelopbouw werd verlaten, de moordscene werd iets minder bizar, ze speelde zich af in een meer herkenbare wereld buiten het eigenlijke verhaal, de oplossing werd meer op intuïtie bereikt dan op logica,...  En samen met de Ellery Queen boeken veranderde ook de figuur Ellery Queen. Wat kregen we daarvoor in de plaats? Romantiek... men trakteerde ons op liefdesverhalen. Ons door Queen bestookte brein moest nu ook nog een aantal romantische elementen verwerken. Waren de eerste verhalen nog zeer gewoon te noemen de volgende waren vrij zwaarmoedig en zelfs op bepaalde momenten metafysisch te noemen tot op het moment dat Ellery Queen zijn verhalen een warme harteklop gaf. Een aantal van de minder cerebrale lezers had reeds de wens geuit om een Ellery te zien die wat minder levensvreemd was. De moordenaar mocht dan wel zeer sluw zijn er moest ergens een grens bestaan voor de menselijke daden en criminele strategie. Queen's spraakpatroon werd meer Amerikaans dialect dan officiële Amerikaans, hij begon vaak ook veel te vlug te twijfelen over zijn oplossingen. Zijn onderzoeken begonnen ook het leven van andere mensen te beïnvloeden.
Ze publiceerden nu maar vijf boeken en een toneelstuk Danger, Men Working (de basis voor de film 'The Crime Nobody Saw") geschreven samen met Lowell Brentano voor regisseur Jed Harris maar dat al sloot na enkele avonden in Baltimore en Philadelphia. De eigenlijke reden voor hun lage output was het feit dat ze door Hollywood werden ingehuurd als scriptschrijvers bij Columbia, Paramount en M.G.M. Hun door discussie gespekte manier van werken zorgde voor wrijving met de collega's uit de naburige kantoren en ondanks hun lucratieve bezoldiging schreven ze nooit iets wat resulteerde in de 'ultieme' erkenning nl. vermeldt worden in de aftiteling. Na een mislukte poging in toneel en film zou uiteindelijk een ander medium hen ter hulp snellen. Een medium voor de grote massa dat op het punt stond om zijn eigen 'Gouden Eeuw' te beleven: radio.

Op persoonlijk vlak woonden tegen 1939 Fred en Mary Dannay samen met hun kinderen, de zes jaar oude Douglas en de pasgeboren Richard in de woonwijken van Great Neck, Long Island. Fred verzamelde nog steeds postzegels en schreef poëzie. Hij had ook een immense verzameling van alle detective-kortverhalen, en slaagde daar ook in.
Manny was ondertussen gescheiden en leefde samen met zijn dochters, Jacqueline and Patricia in een New York's appartment aan 1050 Park Avenue. In zijn weinige vrije tijd bleef hij vioolspelen of luisteren naar de platen uit zijn collectie klassieke muziek. Meestal, echter, werkten ze thuis tot twaalf uur per dag  om eens per week hun materiaal te vergelijken in een klein kantoortje dat ze huurden onder de naam "Ellery Queen". Beide mannen wisselden Pall Malls of met de pijp en de occasionele sigaar, wat verklaart waarom Ellery, als figuur, kan beschouwd worden als één van de grote tabakconnoisseurs in de detectiveliteratuur. Rond die tijd werden ze gecontacteerd door een jonge verantwoordelijke bij Columbia Broadcasting System (CBS) die iemand zocht om een nieuw soort radiodrama te schrijven: een uurlang detective-serie. George Zachary boodt ze hiervoor 25$ per week en een geheel eigen radioshow, maar twijfelden toch. Uiteindelijk kan vermoed worden dat het potentiële miljoenenpubliek toch de doorslag gaf. Ze kregen eerst de gelegenheid het 'vak' wat te leren door een aantal scripts te schrijvern voor andere series waarvan iedereen (waaronder zijzelf) de titel zijn vergeten. Ondertussen gingen de voorbereidingen voor de Ellery Queen- radioseries verder. Gedurende 1939 moeten ze bijna elke minuut in de radioserie hebben gestoken, de hectische taak van wekelijks een nieuw origineel uurlang drama te produceren! Het is dus lang geen verrassing dat in 1940 na zeven weken waarin reeds twee herhalingen zaten vervat de show naar 30 minuten werd teruggebracht.
En dan... had Dannay een bijna fataal autoongeval eind november 1940. Het liet hem in kritische toestand achter met verscheidene gebroken ribben, ernstige inwendige verwondingen en in shock. Op 15 januari 1941 rapporteerde Variety dat Dannay richting Florida was vertrokken om te genieten van één maand vakantie teneinde wat te herstellen. De neven waren begonnen aan een nieuw boek en bleven in contact via telefoon en telegraaf. Het voorgestelde boek echter had in wezen hetzelfde plot als Agatha Christie's And then there were none (1939) en werd niet onmiddellijk gepubliceerd (pas in 1943 als There was an Old Woman). Het is dan ook gedurende deze tijd dat de neven erin toe stemde de twee eerste filmscripts te laten fictionaliseren en te laten publiceren onder de naam Ellery Queen. Ze mochten dan wel ontevreden zijn over de films zelf het weerhield hen er niet van de verhalen als die van hen te laten doorgaan. Gedurende de vijftien maanden dat de radioshow niet werd uitgezonden schreven ze één van hun beste boeken Calamity Town (1942), en de start van de Wrightsville-periode. Dannay had ook zo ongeveer zijn collectie kortverhalen vervolledigd en schreef 101 Years Entertainment (1941). Hij lanceerde ook Ellery Queen's Mystery Magazine .