Wiedeedhet? een serie van aliassen - pagina 6

as drie maand verloving had Manny Lee nodig om Kaye Brinker een stemactrice uit de jaren 30-40 voor radio (EQ radiodrama!), op 4 juli1942 te huwen. Samen hadden ze acht kinderen: vier jongens en vier meisjes. Vier jongens; Anthony Joseph, de oudste zoon overleed in 1987 aan een hartaanval; Manfred B.Lee Jr; Rand Lee, schreef reeds verschillende tuinboeken en enkele sf-verhalen en Jeffrey Robert, de jongste die in 1990 aan AIDS bezweek. Vier meisjes: Jacquelin; Patricia; Anya en Christopher Rebecca ('Kit'), de jongste.
Naar men zegt verdienden de neven in 1943, meer dan $50000 per kop per jaar, het overgrote deel door hun radioavonturen. Manny en Kaye verhuisden naar een charmant oud huurhuis Canon Street 5 in Norwalk (Conn.) waar ze een gezin vormden met twee dochters uit zijn eerste huwelijk, Kaye's dochter Anya uit haar eerste huwelijk en de pasgeboren dochter Christopher Rebecca. Fred en Mary leefden nog steeds in Great Neck maar Mary had kanker en was praktisch bedlegerig. Fred wordt er herinnerd als een eerder teruggehouden persoon die ook postzegels verzamelde (van dieren en scheepvaart). Gedurende 1943 werden eens serie herhalingen uitgezonden en ze hadden de tijd om The Murderer is a Fox (1945) te schrijven. In juni 1945 was Mary Dannay terminaal (om later datzelfde jaar te sterven) en Fred wist dat hij voor zichzelf en hun zonen bepaalde arrangementen moest maken. Hij 'beperkte' zich tot het samenstellen van EQMM, enkele bloemlezingen en het schrijven van de plots voor nieuwe Queen-boeken. Net zoals ze al eens eerde hadden gedaan met enkele kortverhalen en twee Better Little Books voor hun radiowerk werd de bijdrage voor de radio nu uitbesteed aan een 'spookschrijver' in de gedaante van Anthony Boucher. Boucher een veel meer religieuse man dan Dannay bracht dit aspect mee in de Queen-persoon...welk al vlug door beide neven werd overgenomen bvb in Ten Day's Wonder (1948). Na Mary's dood verkocht Danny zijn huis en kocht een nieuw in Carroll Street, Brooklyn, Mary's zus en haar man kwamen voor de jongens zorgen. Fred kon zijn verdriet alleen de baas zoals een workaholic dat zou doen... Uiteindelijk hertrouwde hij in 1947 met Hilda Wiesenthal (familie van Simon Wiesenthal), een weduwe van dokter Isadore Silverman die in de 'Battle of the Bulge' in WO II was omgekomen. Ze kochten een klein huis in het stille Larchmont in de 'straat' Byron Lane 29. In april 1947 toen de radioserie naar Los Angeles verhuisde gingen Manny en de familie mee. Het is gedurende de 1947-48 series dat Kaye Brinker insprong en de rol van Nikki Porter speelde. Maar de serie werd beëindigd en de familie trok terug oostwaarts om in Connecticut, via Westport en later in het stille Roxbury hun thuis uit te bouwen.

Op zijn groot domein gedroeg had familieman Manny veel aandacht voor tuin en dieren en verzamelde nog steeds postzegels, medailles en platen. Hij werkte in een studeerkamer die werd ingericht in een omgebouw koloniaal schoolgebouw dat zich ook op zijn grond bevond. De neven kende hun piek met boeken als Ten Day's Wonder (1948), Cat of Many Tails (1949) en Origin of Evil (1951) Nadat Lee hertrouwde bezochten ze elkaar zelden. De twee neven werkten beide thuis en hingen dikwijls aan de telefoon om elkaar te spreken. Hun manier van werken was zeker onorthodox te noemen. Ze verschilden in hun werkwijze van menig detectiveschrijvers, die gewoonlijk starten met het schrijven van de ontknoping van hun misdaad en daarna zich naar het begin van het boek werken.Dannay en Lee begonnen op alle mogelijke momenten in het boek, ze werkten de verhaallijn uit vertrekkend van een uitzonderlijk ongewoon spoor, een opmerkelijke verdachte of een vreemde achtergrond. De Queen samenwerking evolueerde ook doorheen de jaren. "Het botsen van persoonlijkheden is goed voor het eindproduct. En wij hebben maar wat gevochtenl. We waren meer verwikkelt in een competitie dan een samenwerking. Dit resulteerde in een scherpere rand."(Schenker) Volgens Dannay, "probeerde we elke vorm van samenwerking door de mens gekend" alvorens te kiezen voor het systeem dat bij hen paste. Ze weigerden echter dit systeem mee te delen, maar sindsdien hebben hun kinderen toch laten doorschemeren dat het vooral Fred de verhaallijnen uitschreef, de figuren creëerde en Lee van de gedetailleerde blauwdruk voorzag die hij dan tenslotte helemaal aankleedde. Deze overeenkomst werd door hun talenten bepaald. ''Ik ben er zeker van dat pa nooit met de plots zou komen aandraven die Fred vond' zei zoon Rand Lee in een interview. Het staat bovendien ook vast dat, alhoewel ze elkaar trouw bleven, de samenwerking niet altijd over rozen ging; de neven vlogen frequent tegen elkaar uit en die passie kan soms in de boeken worden herkend. Rand Lee vervolgt: '... Pa's grieven ten aanzien van Fred waren niet louter professioneel. Vaak nam ik de telefoon aan, hopend dat de lijn vrij was om na enkele momenten de hoorn neer te leggen met pa's en Fred's discuterende stemmen nog naklinkend. Soms gooide pa de gegeven verhaallijn neer terwijl hij het uitschreeuwde, "Hij geeft me de meest belachelijke figuren om mee te werken en verwacht dan dat ik ze realistisch in beeld breng!" Neef Fred voelde zich waarschijnlijk ook tekortgedaan door pa's behandeling van zijn verhaallijnen....' De vraag waarom ze dan wel bij elkaar bleven kan dus eigenlijk het simpelst worden beantwoord met ' ze hadden elkaar nodig om dit resultaat te bekomen'.

"De drie voornaamste principe's bij het schrijven die mijn vader me bijbracht waren (1) lees alles, (2) schrijf elke dag, (3) en wanneer je de eerste versie klaar hebt, herbegin met alle adjectieven en bijwoorden te verwijderen, tot zelfs de bijzinnen. Vervolgens, voor de tweede versie, plaats enkel die zaken terug die je nodig hebt om de mening van het verhaal over te brengen."

anfred begon een steeds meer actieve rol te spelen in Roxbury's burgerleven en diende er een legislatuur uit als vrederechter.De tragiek werd Fred niet onthouden toen z'n vrouw van hun enig kind beviel in 1948, het kind had door zuurstofnood bij de geboorte hersenbeschadiging opgelopen en zou nooit kunnen lopen of spreken. Stephen Dannay werd zes. Hierin moet de basis gezocht worden in de diverse geboortethema's die we in het Queen-werk terugvinden zoals in Cat of Many Tails (1949). Zeker één

boek werd onder de geboortenaam, Daniel Nathan, uitgebracht.. Het zijn de fictieve memoires van zijn jeugd in Elmira. The Golden Summer en werd gepubliceerd in 1953. De uitgever (Little, Brown) wilde maar al te graag het verband tussen het boek en de naam Queen laten uitlekken, om de verkoop wat te helpen maar 'Dannay' zag hiervan af, omdat het boek op eigen kracht zijn weg diende te vinden. Little, Brown hadden het natuurlijk bij het rechte eind de Ellery Queen associatie is zo belangrijk voor de verkoop nu als het was in 1953.
In 1958 schreven hun 'Finishing Stroke' (De Dertiende Gast) en sloten hiermee een periode af, en hadden het eigenlijk bedoeld als laatste boek. Fred verkocht zijn verzameling kortverhalen aan de Universiteit van Texas en was er zelfs twee semesters professor van 'creatief schrijven'.
De daaropvolgende periode werd waarschijnlijk meer door geldelijke motieven ingegeven met 'nieuwe' verhalen die vaak heropgefriste oude ideeën waren of geschreven met/door 'spookschrijvers'.De vierde periode in de Ellery Queen verhalen toont aan dat de auteur nog steeds wil experimenteren van de strikt deductieve traditie. Het had de neiging terug te grijpen naar de puzzelaspecten, zijn mysteries in kunstmatige, sterk afgelijnde omgeving plaatsend en verkenningen van nieuwe facetten van thema's die Queen reeds in zijn vroeger werk had belicht.
Aandachtige lezen van de Ellery Queen verhalen onthullen een aantal terugkerende thema's, naast de voor de hand liggende middelen van fairplay en de stervensboodschap. Nevins suggereert er minstens 25, maar dat aantal kan variëren naarmate een ander onderscheid tussen de verschillende middelen wordt gemaakt.
Op het eind van de jaren 60 leed Manfred aan een serie hartaanvallen waardoor hij op dieet werd geplaatst. Bovendien leedt hij aan een aantal psychische stoornissen waaronder schrijversblok. De science-fiction schrijvers Theodore Sturgeon en Avram Davidson werden binnengehaald om anoniem de Dannayverhaallijnen in nieuw Queenboeken te gieten.De andere niet-Queenverhalen die werden uitbesteed werden wel door Lee herzien en dit blijft tot op vandaag de dag voor nogal wat onenigheid onder de fans zorgen omtrent het echte Queen-gehalte van ieder boek.

Fred die de attributen ontvangt horend bij zijn doctoraat in het Caroll College van Waukesha, Wisconsin

Op 3 april 1971 stierf Lee aan de gevolgen van een nieuwe aanval tijdens zijn overbrenging naar het ziekenhuis in New Milford. Fred wou eigenlijk verder Queenverhalen schrijven of alleen of met hulp van anderen maar ook hier had het lot hem niet vergeten. In 1972 stierf ook zijn tweede vrouw Hilda aan kanker en Fred, die diabetes had, begon zelf weg te kwijnen. Enkel zijn werk voor EQMM hield hem recht en dan ontmoette hij Rose Koppel, een weduwe die ook artiste was, hij trouwde met haar in november 1975. Fred bloeide terug open en tijdens zijn laatste jaren genoot hij met volle teugen van de media-aandacht die hem tebeurt viel. Op 17 april 1979 kreeg Fred een ere-doctoraat "Doctor of Humane Letters" in het Carroll College van Waukesha, Wisconsin. Na zijn 75ste verjaardag ging hij snel achteruit en tijdens de derde hospitalisatie in 1982 stierf hij op 3 september.
Mevr.Lee overleed in 1991 in het ziekenhuis van Cork City, Ireland.

NAAR PAGINA: 1 • 2 • 3 • 4 • 5 • 6 • 7 • 8 • 9 • 10 • 11 • 12